Part IV

[συνέχεια από το part III]

Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων, οφείλει να επισημανθεί ότι, οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα αναζητηθούν στα υποκειμενικά θέσφατα των θεωριών της πολιτικής φιλοσοφίας – κάτι τέτοιο αντιστοιχεί σε διαφορετικής φύσεως έρευνες. Τουναντίον, η παρούσα μελέτη στοχεύει στον εντοπισμό των κινδύνων που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει η παγκόσμια κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα και, εν συνεχεία, στην πρόταση λύσεων και τρόπων αντιμετώπισης που, αν μη τι άλλο, κινούνται μέσα στα πλαίσια ήδη εφαρμοσμένων πολιτικών πρακτικών, και όχι ριζοσπαστικών δράσεων ή γενικότερων πολιτειακών αλλαγών.

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματά μας – αλλά και σε άλλα που θα προκύψουν στην πορεία – ας επιστρέψουμε την προσοχή μας στο συμβούλιο. Ο πρόεδρος και τα λοιπά μέλη του διοικητικού βομβαρδίζουν τον αρμόδιο αντιπρόεδρο με ερωτήσεις, προκειμένου να διαλευκανθούν, από τη μία, οι συνθήκες της κλοπής, αλλά και να επεξηγηθούν, από την άλλη, οι μέθοδοι που φαίνεται να έδωσαν στους υποκλοπείς τη δυνατότητα, όχι μόνο να παρακάμψουν όλα τα συστήματα ασφαλείας της DMC, αλλά και να διαφύγουν ανενόχλητοι με τη λεία τους και, μάλιστα, να εξακολουθούν να παραμένουν ασύλληπτοι! Το τελευταίο δείχνει να αποτελεί, από μόνο του, το πιο απίθανο και ανεξήγητο φαινόμενο γύρω από το περιστατικό. Η DMC δεν είναι μονάχα ένας εταιρικός κολοσσός, ικανός να διατηρεί στις εγκαταστάσεις της προδιαγραφές ασφαλείας που τις καθιστούν ουσιαστικά φρούρια, όχι μόνο σε δικτυακό, αλλά και σε φυσικό επίπεδο. Είναι ένας οργανισμός με κύρια δραστηριότητα την παρακολούθηση και τη δυνατότητα εντοπισμού πρακτικά οποιουδήποτε φυσικού προσώπου στις αναπτυγμένες περιοχές του πλανήτη – πόσο μάλλον των ίδιων των υπαλλήλων της.

Γιατί, σύμφωνα με τα στοιχεία της κλοπής, οι κακοποιοί φέρονται να είναι υπάλληλοι της DMC! Τα τρία μέλη του προσωπικού που ήταν υπεύθυνα για τη λήψη των προδιαγεγραμμένων αντιγράφων ασφαλείας εκείνο το βράδυ και που αναζητήθηκαν στη συνέχεια, μετά την ανακάλυψη της υποκλοπής, για να ερωτηθούν σχετικά, αγνοούνται παντελώς. Φαίνεται πως έφυγαν όλοι τους για «διακοπές» λίγες ώρες μετά την επίμαχη νύχτα και, ενώ θα έπρεπε να έχουν γυρίσει εδώ και μερικές μέρες, κανείς τους δεν παρουσιάστηκε για δουλειά, ενώ οποιεσδήποτε προσπάθειες επικοινωνίας μαζί τους απέβησαν άκαρπες.

Η δυνατότητες της DMC, φυσικά, δε σταματούν εκεί. Ένας υπάλληλος της εταιρίας φέρει υποχρεωτικά εμφύτευμα δορυφορικού εντοπισμού, ενώ έχει δεχτεί να εξοπλιστεί το αυτοκίνητο και ο τόπος διαμονής του με αισθητήρες δικτυακής κάλυψης. Πλάι στα παραπάνω, στην υπηρεσία της DMC βρίσκεται το, γνωστό για τις διαστάσεις του, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης των δρόμων του Λονδίνου, τα αρχεία αεροπορικών και σιδηροδρομικών εταιριών και γραφείων ενοικίασης οχημάτων, και φυσικά οι προηγμένες δυνατότητες των κινητών τηλεφώνων 4ης γενιάς – όπως αυτά που διέθεταν οι τρεις φυγάδες.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν στάθηκε αρκετό. Οι τρεις αποστάτες υπάλληλοι δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους, δεν ξαναήρθαν ποτέ σε επαφή με τα αυτοκίνητά τους, απαλλάχθηκαν από τα τελευταίας γενιάς κινητά τους και αφαίρεσαν χειρουργικά τα εμφυτεύματά τους, ενώ το τελευταίο σημείο ζωής τους προέρχεται από τη μακρινή Κόστα Ρίκα της Κεντρικής Αμερικής – μια αναπτυσσόμενη χώρα χωρίς δίκτυα περιβάλλουσας νοημοσύνης. Η ειρωνεία, θα έλεγε κανείς, είναι κάθε άλλο παρά διακριτική.